Γιώργος: Η σύνοδος της Αφροδίτης με τον Πλούτωνα στον Αιγόκερω τις τελευταίες ημέρες είναι η κυρίαρχη αστρολογική τάση που φέρνει στο προσκήνιο τις σχέσεις με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο.
Το δίπολο ανάμεσα στη σχέση ουσίας και στη σχέση εξάρτησης γίνεται κυρίαρχο θέμα συζητήσεων και το ζητούμενο είναι να μπορέσεις να δεις την αλήθεια για τις σχέσεις με όσο το δυνατό πιο ψυχρή ματιά. Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εύκολο όταν η Αφροδίτη συναντά τον Πλούτωνα και τα πάθη, οι εμμονές, τα βαθύτερα συναισθήματα και οι εξαρτήσεις βγαίνουν στην επιφάνεια και καθιστούν το ένστικτο κυρίαρχο μέσο έκφρασης έναντι της λογικής.
Δεν υπάρχει καλό και κακό στον έρωτα. Ο έρωτας είναι μία ενστικτώδης παρόρμηση που με την πάροδο του χρόνου μπορεί να φιλτραριστεί μέσα από τα πιο αγνά συναισθήματα αλλά και το μυαλό και να καταλήξει στην αγάπη ή στην αδιαφορία. Όταν λοιπόν η Αφροδίτη, ο πλανήτης του σχετίζεσθαι, συναντά τον Πλούτωνα, τον πλανήτη του σκοτεινού εαυτού, τότε το ένστικτο θέλει να αποκτήσει απόλυτη εξουσία και να δράσει αυτοβούλως.
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν υπάρχουν άνθρωποι που στηρίζονται μόνο στο ένστικτο και άλλοι που στηρίζονται μόνο στο μυαλό για να σχετιστούν, αλλά αυτό που γνωρίζω είναι πως αυτές τις ημέρες οι σχέσεις αποκτούν μία μυστηριώδη και σκοτεινή πλευρά, αφού ο καθένας μας θα πρέπει να βγει διαφορετικός μετά τη συναναστροφή του με ένα άτομο ή μία κατάσταση που μπορεί να του αλλάξει την οπτική γύρω από τη ζωή…
Βίκυ: Γιώργο, οι σχέσεις λένε μερικοί επιστημόνες στηρίζονται σε παγιωμένες ασυνειδήτες αντιλήψεις μέσα στο μυαλό μας που συνεχώς επαναλμβάνονται με διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε φορά. Άρα αυτό σημαίνει πως εμείς ούτως ή άλλως παραμένουμε ίδιοι αλλά και η επιλογή είναι σχεδόν ίδια με τις προηγούμενες. Αυτό που θα πρέπει να εξετάσουμε σε αυτή την περίπτωση είναι όχι το πόσο μας ικανοποιεί ο σύντροφος μας αλλά πόσο ικανοποιούμαστε εμείς από το ρόλο μας μέσα στη σχέση. Πρέπει να βουτήξουμε βαθιά και να δούμε γιατί μπορεί να αισθανόμαστε αυτό το μπέρδεμα και γιατί κάτι μας λέει να δράσουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Η ελπίδα που πολλοί έχουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον άλλον είναι καθαρά ουτοπική, καθώς αυτό δεν γίνεται, το μόνο που μπορούμε να πετύχουμε είναι την προσαρμογή αλλά όχι την αλλαγή. Όλοι μας περνάμε στιγμές ανάλογα με τα ενστικτά μας και τον βαθμό ικανοποίησης που παίρνουμε από το είναι μας και ως εκ τούτου άλλοτε δρούμε με την καρδιά και άλλοτε με το μυαλό.
Αυτό που πρέπει να σκεφτούμε είναι το εξής: θα βγούμε διαφορετικοί λόγω της καταστασης ή της συνανστροφής ή λόγω της θεώρησης του ίδιου μας του εαυτό με έναν διαφορετικό τρόπο από αυτόν που είχαμε συνηθίσει τόσο καιρό;
